Toekomst zonder Verleden
(3e boek, vervolg op "Vervlogen Dromen")
.......... De volgende dag kwamen ze ongemerkt op het vliegveld aan en vlogen ze met een privé-vliegtuigje naar West Australië. Tegen de middag landde het vliegtuig op de "strip" en Vincent zag Kyle al staan.
Een warm gevoel doorstroomde hem.
Even later sprong hij uit het vliegtuig en tilde Holly eruit.
Ze schudden handen en Kyle grinnikte: "De vorige keer dat ik je ophaalde, sprong je er niet zo makkelijk uit. Gut, wat ben jíj veranderd in een paar maanden tijd!"
Vincent grijnsde: " Tja, een bezoek aan de kapper, een pot gel en m'n eigen kleren doen veel. Maar eh... goed je weer terug te zien. En deze dame hier is Holly Vanhoven, m'n nichtje," en toen zachtjes: "Steven's dochter!"
Kyle verwelkomde haar hartelijk en vroeg of ze hem onderweg wilde helpen de hekken te openen en te sluiten. Ze voelde zich zeer vereerd en mocht zelfs voorin, naast Kyle, zitten.
Vincent zag het glimlachend aan en zag met blijdschap aan hoe Kyle Holly's hart had gestolen.
Eénmaal op Oakley House kregen ze een hartelijk welkom.
Holly werd direct door Abby verwend met een pluchen schaap en ze sloot Vincent in haar armen als was hij een verloren zoon.
"Je bent veel te goed voor ons geweest," fluisterde ze, maar hij wilde er niets van horen.
"Begint u weer? Wie is hier nou goed geweest voor wie? Zonder u had ik het nooit gered!" verdedigde hij z'n gift, zoals hij al talloze malen eerder had gedaan.
Hij "bevrijdde" zich uit haar omhelzing en sloot Dominic in z'n armen.
"Vriend..." was het enige dat hij zei. Dominic liet z'n handen even door Vincent's alweer aardig aangegroeide, wilde haardos gaan.
"Dat lijkt er al weer aardig op," grijnsde hij en een bepaalde spanning van weerzien was verbroken.
Ze waren nog geen 10 minuten op Oakley House toen Vincent zich weer helemaal thuis voelde, omringd door aardige mensen. Hij was ervan overtuigd dat ze een heerlijke week zouden hebben!

De volgende dag was hij echter bedrukt en stil.
Het was nu precies een jaar geleden dat ze het concert gaven.
Ook Holly voelde haarfijn aan dat dit dé dag was en dat Vincent het erg moeilijk had. Toen ze tegen 10 uur aan de koffie zaten, kwam Sam aan met Vincent's oude hoed en een tas vol proviand.
Hij zette de spullen bij Vincent neer en zei: "Buiten staat iemand gezadeld en al op je te wachten; ze wil je graag vandaag op andere gedachten brengen."
Toen wendde hij zich tot Holly: "Ik heb voor deze dame een verrassingstochtje in de aanbieding. Misschien dat Kyle ons wil begeleiden als chaperonne; ik durf niet alleen met zo'n knappe meid op stap!"
Ze keek even ongelovig naar Vincent en toen die knikte dat ze gerust kon gaan, straalde ze van blijdschap.
En Vincent herinnerde zich Quinta en hoe ontspannend een dag rijden kon zijn. Ja, hij wilde graag met haar weg. Vragend keek hij naar Dom': eigenlijk durfde hij niet goed te vragen of Dominic met hem mee mocht, maar Jacob "onderschepte" de blikken en vertelde in het algemeen dat iedereen die dag een vrije dag had.
Opgelucht keek Vincent naar Dom': "In dat geval... ga je met me mee?"
En Dominic, die dat al gehoopt had, ging graag met hem mee.

Terwijl Sam met Kyle en Holly per postvliegtuig naar het onderzeepark in Perth gingen, reden Dominic en Vincent een eind rond. Ze hadden geen vast doel, maar reden langs de grenzen van het landgoed. Onderweg praatten ze niet veel, meestentijds waren ze in volle galop. Een beetje buiten adem stopten ze tegen het middaguur. Ze zadelden de paarden af en lieten ze drinken. Daarna gingen ze ontspannen zitten en rustten wat.
"Ik heb een nieuwe cd gemaakt," opende Vincent het gesprek, "vandaag komt hij uit!"
"Juist vandaag?" vroeg Dom'.
"Ja, juist vandaag," antwoordde Vincent, "dat leek me wel passend. Een soort definitief afscheid, zie je?!"
"Hmm," mompelde Dom' ter bevestiging, "en wat ga je nu doen?"
Het bleef even stil. Achter Vincent's netvlies "brandde" de brief van Jon Dorsey. En vlak daarachter zag hij het kleine meisje met de blonde vlechten, die zo vreselijk blij was dat ze hem "terug" had.
"Tja, dat is het hem nou net," begon Vincent, "ik sta voor een enorm dilemma!"
Dom' nam een slok koude thee uit de thermosfles: " Oh?"
"Heb je wel eens van "Dorsey's Command" gehoord?" polste Vincent hem.
"Ja...?" antwoordde Dom', en hij kreeg al een vermoeden.
"Ze willen me in hun band," vertelde Vincent en hij peilde Dom's reactie.
"Wow!" Dom' was hartstikke enthousiast, tót hij zich plotseling iets realiseerde: "dat is een Amerikaanse band!"
"Juist," gromde Vincent, "en dát is dus net het probleem. Ik kan het niet over m'n hart verkrijgen het kind hier achter te laten en dan zelf weg te gaan."
Dom' begreep z'n twijfel en wist ook zosnel geen oplossing.
"Het stomme is dat ik het eerst een belachelijk idee vond en dat ik zeker wist dat ik dát nou juist niet zou gaan doen. Maar hoe verder ik kwam met die cd, hoe meer ik ging twijfelen. En nu ik zover ben dat ik er wél op in wil gaan, word ik overvallen door gewetensbezwaren tegenover die kleine," hij keek peinzend voor zich uit.
Dom' dacht praktisch en vroeg: "maar heb je dan al contact opgenomen met ze; weet je zeker dat ze niet al iemand anders hebben?"
Dat was dus nog niet gebeurd. Vincent wilde nog niet reageren, want dan zou hij al verder met z'n uiteindelijke beslissing zijn dan hij eigenlijk wilde. En durfde!
"Enne... mocht je het toch doen heb je er dan wel aan gedacht dat er optredens bijhoren, en dat ze op tournee zullen gaan," en hij liet er toen heel voorzichtig op volgen: "durf je dat alweer aan?"
Vincent gaf hier geen antwoord op, omdat hij dat opzettelijk nog verdrong, en hij hield de boot af door te zeggen dat hij eerst met zichzelf in het reine moest komen voor hij überhaupt iets kon ondernemen.
Ze lieten het onderwerp even voor wat het was, maar kwamen er toch telkens weer op terug. Dom' merkte dat het Vincent erg bezighield en dat er op korte termijn spijkers met koppen geslagen moesten worden, het liefst deze dag nog!
En op een gegeven moment stelde hij de "juiste" vraag en kwam erachter wat Vincent eigenlijk weerhield. Ze hadden net weer een lange stop gemaakt en stonden op het punt om verder te gaan. Vincent had z'n ene voet al in de stijgbeugel toen Dom' vroeg: "En als Holly er nu niet was, wat zou je dan weerhouden?"
Vincent antwoordde zonder na te denken: "New York!"
"New York?" herhaalde Dom' verbaast, "hoezo dat dan?"
"Teveel herinneringen!" Vincent "vergat" verder op te stijgen. New York betekende voor hem veel mooie momenten, maar ook heel veel narigheid!
Hij had halsoverkop alles achter moeten laten, nu alweer 11 jaar geleden. Hij kon zich alles nog glashelder herinneren, die dag dat z'n broers in een hinderlaag liepen. Hij wist nog dat hij bij hun garage een kaartje vond voor een baseballwedstrijd en toen wist dat er iets gruwelijk mis was.
Hij "proefde" als het ware weer de angst die hij voelde toen hij de garage opende en daar z'n zwaargewonde broers zag liggen.
Maar ook de reden van terugkeer een aantal jaren later, weerhield hem van een plezierige gedachte aan New York.
Hij was nog zó geschokt en kwaad geweest over de dood van z'n beste vriend Joey, die de zanger van de band was geweest, en bovendien de man van Carol, dat hij absoluut overspannen had gereageerd op een grapje in de studio. De ruzie die hij toen had ontketend had bijna het einde betekend van Watership. Hij was toen (om op andere gedachten te komen) een aantal weken naar New York gegaan. Nee, hij had zoveel pijnlijke gedachten over die stad, dat hij het niet zag zitten om voorgoed terug te gaan.
"Waarom probeer je het dan niet voor een paar weken, als een proefperiode. ?" opperde Dominic, "als het niet bevalt kom je gewoon weer thuis, zonder dat je al je schepen achter je verbrand hebt. En gaat het wel, dan zie je toch later wel verder!"
Tja, was het maar zo eenvoudig!
Want hij kon ál die zaken van zich af zetten, maar de herinnering aan die twee armpjes om z'n hals riepen alle genomen beslissingen een halt toe.
"Slaap er nog maar eens een nacht over," raadde Dom' hem dan aan, "vandaag lijkt me niet de juiste dag om zulke beslissingen te nemen!"