Vervlogen Dromen
(2e boek, vervolg op "Vrije Vogels")
......Carol ging de keuken in en zette koffie terwijl hij de kamer rondkeek.
Het was smaakvol ingericht; licht en in stijlvolle kleur combinaties. Het viel hem op dat ze overal foto's had staan en hij kon het niet nalaten ze te bekijken. Allemaal foto's van kinderen (waarschijnlijk zouden dit dus al die neefjes en nichtjes zijn waar ze het in het vliegtuig over had gehad), mensen die hij niet kende, tot hij bij de foto aankwam van de hele "Watership-crew" in innige omarming.
Hey, dat was nog eens een leuke, unieke foto en hij vroeg Carol hoe ze aan die foto kwam.
Geen moment had Carol er meer bij stilgestaan dat die foto in de kamer stond. In stilte prevelde ze een dankgebedje voor het feit dat haar trouwfoto in de afgesloten slaapkamer stond. Voorlopig hoefde hij nog niet alles over haar te weten......
Hemeltje, hoe moest ze zich hier weer uit redden? Ze had ook al zo'n benauwd moment gehad toen ze zich had voorgesteld als Carol Vanhoven. Vanhoven was ten slotte niet een echte Australische naam en Jamey was als manager toch ook bekend. Gelukkig had Vincent z'n achternaam laten veranderen in Jones, dus van die kant zou het geen argwaan wekken.
"Tijdens een concert in Miami mocht ik met ze op de foto," vertelde ze hem, en dat was in elk geval helemaal waar.
"Heb je al eens iets van ze gehoord dan, daar in Schotland?" wilde ze weten, terwijl ze het blad met koffie richting terras droeg. Ze zette alles op een tafeltje en met een uitnodigend gebaar wees ze hem een heerlijke luie stoel aan.
"Ja, ze zijn bij ons tamelijk populair, maar waarschijnlijk bij jullie in Australie nog veel geliefder. Ga je vaak naar hun concerten?" vroeg hij belangstellend.
"Hmm. soms," hield Carol de boot af en om de aandacht van het onderwerp af te lijden hield ze hem een doos met chocolade voor.
"Zullen we dan maar?" bood ze hem een chocolaatje aan en stak er zelf ook n in haar mond.
Met een zucht van welbehagen liet ze zich achterover zakken en zoog genietend op het chocolaatje.
"Heerlijk is het hier," merkte Reve op en legde z'n benen op de hocker.
"Wat ben je bruin... " vond Carol, "bij jullie regent het toch meestal?"
Reve schoot in de lach; alweer zo'n typisch vooroordeel over Schotland.
Hoewel ze nog niet eens zo ongelijk had.....
"Ik had een grote passie voor zeilen," verklaarde hij de bruinheid van z'n armen en benen.
"Had?" kon Carol niet nalaten te vragen.
Reve knikte en begon te vertellen over het ongeluk en Heather, over Rory en over z'n drang weg te zijn van huis. Het was z eenvoudig haar alles te vertellen nu ze met z'n beiden op het terras zaten, het leek of ze elkaar al jaren kenden! Hij omschreef de brouwerij, zjn whiskey en z'n geboorteplaats Tobermory op het eiland Mull.
Hij omschreef alles zo beeldend dat Carol zich heel duidelijk een beeld kon vormen van waar hij woonde. Al pratend vloog de tijd voorbij. Carol verzorgde drankjes en hapjes en Reve hield de juiste stand van de parasol en de ventilator in de gaten. Later op de middag zouden ze gaan zwemmen en Carol vertelde hem waar ze zouden gaan eten en waar hij z'n hotel voor die nacht kon vinden. Hij had haar tijdens de vlucht al gevraagd welk hotel hij het beste kon boeken en ze had hem aangeraden dat direct in Miami al te doen. Geen van beiden had er op aangedrongen dat hij bij haar zou overnachten en die behoefte was er ook niet.
Dit begin van een mooie vriendschap mocht in geen geval verstoord worden.

Ondanks de enorme drukte vonden ze toch een schaduwplekje aan het strand. Het water was heerlijk, maar juist omdt het zo druk was hadden ze er beiden snel genoeg van en besloten lekker te gaan luieren op hun handdoeken.
Natuurlijk, het had niet uit kunnen blijven dat Reve Carol vroeg iets over haar leven te vertellen. Carol stond hevig in dubio: wat moest ze hem vertellen? Per slot van rekening had hij zo'n beetje z'n hele ziel blootgelegd tegenover haar. Eerlijkheid van haar kant was dan wel het minste wat ze daar tegenover kon stellen.
Hij zou geen misbruik maken van de situatie, zou niet proberen om via haar iets van de band te horen.

Ze slikte een paar keer en wist even niet goed hoe ze moest beginnen. Reve zag haar "startproblemen" en voelde zich bezwaard: "Als je het niet wilt vertellen hoef je het niet hoor," verzekerde hij haar.
Nee, ze zou het vertellen, het grootste gedeelte in ieder geval!
Een vriendschap mocht niet gebaseerd zijn op leugens en halve waarheden. Misschien was het ook wel eens goed om het verhaal aan een ander te vertellen en te horen wat zijn visie op het geheel was.
"Zullen we iets gaan drinken bij die bar daar?" vroeg ze, "ik denk dat je wel iets nodig hebt als ik klaar ben met mijn verhaal."
Hij keek haar even bevreemd aan, maar stond op en trok z'n shirt aan.
Ze liepen naar een kleine strandbar en bestelden beiden een drankje.
Carol zocht een rustig tafeltje op en overlegde in zichzelf hoe ze zou beginnen. Reve keek haar verwachtingsvol aan: hij was nu toch wel erg nieuwsgierig geworden. Achter Carol ging dus een heel verhaal schuil!
Carol zoog even bedachtzaam aan het rietje dat in een blauwgekleurde drankje stak.
"Weet je nog die foto waar ik opsta met Watership?" opende ze haar verhaal.
Reve knikte.
"Ik heb ook zo'n foto met de zanger alleen, met Joey Donewell," ze keek hem aan om z'n reactie te bepalen voor de "finaleklap": "een trouwfoto!"
Ja, dat kwam op de manier over waarop ze dat gedacht had. Hij keek uiterst verbaasd en leek het n en ander te begrijpen.
"Joey Donewell is mijn man en Watership is de band waarvan n van m'n broers manager is en een andere broer de toetsenist."
"Oh," was het enige dat Reve op dat moment kon zeggen. Hij keek haar ongelovig aan: "Hou je me nu niet voor de gek?".......